Marsella é nosa: ‘A marcha celeste’

Marzo do 99:
A mañá transcorría sen incidentes e os habitantes de Marsella parecían permanecer á marxe da festa que se montaban os celestes, aínda que de cando en vez había algún pique cando un francés sinalaba cara ao chan co pulgar. Pero o sangue non chegaba ao río xa que os celtistas, sen perder o sorriso, achéganse e din ¿foto?, un sorriso e merci.

Mentres tanto os Comandos, facían turismo en Arles, unha cidade antiga e cun esplendido teatro romano, a cidade de Van Gogh, serviu de descanso matinal, para pouco despois facer o desembarco en Marsella. Ás dúas da tarde chegou o autobús do Comando Celta que despregaron tal arsenal de bandeiras que impresionaron ós marselleses. Nin as máis de 18 horas de autobús conseguían apagar o ánimo a estes afeccionados que se foron mesturando na cidade, aínda que os seus distintivos non lles deixaban pasar desapercibidos. Ás seis da tarde estaba convocada a marcha organizada polo centro galego de Marsella e ata entón houbo tempo suficiente para facer turismo e repor forzas, ía facer falta.

Os Comandos aínda tiveron tempo para subirse a un antigo e enorme carrusel situado nunha praza moi preto do peirao ataviados cos seus cascos viquingos, as súas trenzas azuis, e as súas bandeiras ao vento. Aquí quentaron motores para a longa camiñada na que as rúas de Marsella foron do Celta. O concello da cidade deu permiso para celebrar a marcha celeste, e nunha cidade que o caos automobilístico é constante, permitíronse o luxo de cortar unha das vías principais de acceso ao centro para deixar pasar a marea céltica. Unha hora despois xa se divisaba o xigantesco Velodrome, campo do Marsella. O protagonismo dos celestes na cidade diluíuse como un cubito de xeo ao entrar ao estadio, preto de noventa mil gargantas ao unísono, ao berro de Oympique.

Deja un comentario

Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *