Vinte anos

Armando Álvarez, outubro 2007

Vinte anos. Gardel minte. É un longo aniversario. Polo menos para unha peña futbolística. As peñas teñen os seus propios ciclos. A meirande parte morre igual que xurde, de sócato, ou queda reducida a un nome con escasa sustancia. Son desas creadas para honrar a un xogador, que pronto deixou de ser estrela, ou no lume dunha tempada exitosa que as seguintes afean.

Os cariños do balón son adolescentes, veñen e van. Romances de noventa minutos, estatuas que non se chegan a esculpir, autógrafos que un se arrepinte de ter colleitado. Na cerimonia de inauguración estaban todos, siareiros, plantel, directivos. Sorrían para a fotografía. Non queda hoxe nin a memoria do seu nome.

Ás veces non murchan por desafecto, senon polas lerias da vida. Os peñistas maduran. Teñen fillos, traballos a deshora, doenzas e depresións. Algún domingo non podes ir ó partido, algunha noite estás canso para asistir á xuntanza. O grupo esmorece como unha cacharela na mañá, desatendida. Esvaécese ó fin. Sen réquiem. Sen culpables. Así como foi, foise.

 

Unha peña de vinte anos é unha miragre e debe celebrarse. Se resiste, non envellece. Comando está como recén nada. Os Franchu, Poldo, Cerviño, Juan, Tato, Ricardo, Pepe, … Seica non están todos e nos que están hai canas ou calvicies, osos que cantan cando cambia o tempo, tripas nas que se amorean as cervexas, patas de galo, as decepcións da idade. Non importa. O que vos xunguiu hai tanto segue a existir.

Pensarase que o nexo é o fútbol. O Celta. Certo. ¿Pero qué é o Celta? Ninguén se fai celtista pola victoria. Hai clubes máis agradecidos niso. Tampouco é pola residencia, non só, ni por estética, qué bonito é o celeste. Resulta complicado de explicar. O equipo ó que pertencemos é a primeira decisión que tomamos na infancia e que asumimos ata a a morte. Incluso aínda que reneguemos de boca. As razóns atinxen mais ó corazón que á cabeza.

Moito choveu dende o 87. Centos de partidos, miles de goles, viaxes, triunfos e ó cabo sempre a derrota, da que nos erguimos ó día seguinte. Cada unha desas datas, desas xogadas, deses futbolistas, están ligados a un lugar concreto das nosas existencias. Comando é o relato fiable dos que habitan nel. A súa historia colectiva, construida paso a paso, con pequenos sacrificios dos que ninguén presume.

Volta a empezar. ¿Qué é o Celta? Direi o que non é. Non é un nome no rexistro de sociedades, non é un compendio de estadísticas, nin un estadio, nin un escudo. Non é un listado de xogadores e presidentes. Non é unha categoría. O Celta é un pretexto para sermos familia. Comando é familia. Sodes irmáns, de mérito porque non vos obligaba o sangue. Se desaparecese o Celta, deus e facenda non o queiran, atopariades outro refuxio no que vos reunir a axita-las bandeiras, outro Marcador no que emboscarse. E como curmán invitado á vosa festa fago constar a miña admiración. Poida eu merecer o que tedes vos, como sempre o de sempre, os uns ós outros.

Deja un comentario

Tu dirección de correo electrónico no será publicada. Los campos obligatorios están marcados con *